مقدمه: شکستگی تنه استخوان ران در کودکان از ضایعاتی است که در اثر تصادفات  شدید بوجود آمده ممکن است با عوارض دیگری که باعث به خطر انداختن حیات بیمار است همراه شود. گرچه این شکستگی برای بیمار ناتوان کننده و برای بستگان او ناراحت کننده است، از پیش آگهی خوبی برخودار بوده در صورتی که بطور صحیح درمان شود بخوبی جوش خورده و عوارض چندانی از خود برجای نمی گذارد.این شکستگی 1.5 درصد شکستگی کودکان را تشکیل داده و شیوع آن در پسران 2.5 برابر دختران است. در بررسی 851 مورد شکستگی تنه استخوان ران در کودکان، بوسیله Hedlund و همکارانش انجام شد، شیوع آن در پسران 2.6 برابر دختران بود. این شکستگی بیشتر در دو گروه سنی 2-3 سال و 16-19 سال بوده است....

پیش زمینه: استخوان ران یکی از شایع ترین استخوان هایی است که در جریان ضربه های با انرژی زیاد می شکند و می تواند همراه با آسیب نسوج نرم مفاصل مجاور مثل زانو باشد. شناخت آسیب های لیگامان و منیسک زانو در مرحله حاد برای درمان صحیح و تعیین پیش آگهی لازم هستند. درمان بیمار با شکستگی استخوان ران و آسیب نسوج نرم اطراف زانو مثل لیگامان ها و منیسک ها، چالش بزرگ در تشخیص و درمان بیماران با شکستگی های متعدد محسوب می شود. هدف از این مطالعه بررسی میزان آسیب های زانو است که به همراه شکستگی های تنه استخوان ران رخ می دهند.مواد و روش ها: این پژوهش به روش توصیفی آینده نگر و کار آزمایی بالینی انجام شد. بیست و دو بیمار بزرگسال با شکستگی بسته یا باز تنه استخوان ران که طی هفت ماه به یک مرکز درمانی مراجعه نمودند و قبلا هیچ گونه ضایع ای در زانوی خود نداشتند به منظور بررسی احتمال وجود آسیب در زانوی همان سمت مورد مطالعه قرار گرفتند. پس از انجام عمل جراحی ثابت کردن استخوان در اثر ضربه با انرژی زیاد ناشی از حوادث رانندگی ایجاد شده بود.یافته ها: در معاینه فیزیکی، در هشت بیمار افیوژن زانو، دو بیمار آسیب منفرد لیگامان صلیبی جلویی، یک بیمار آسیب لیگامان طرفی خارجی، یک بیمار آسیب لیگامان طرفی داخل به تنهایی و یک بیمار نیز همراه با آسیب لیگامان صلیبی خود و یک بیمار آسیب لیگامان صلیبی پشتی وجود داشت. در آرتروسکوپی، در سه بیمار افیوژن خونی و پنج بیمار غیرخونی مفصلی، سه بیمار آسیب لیگامان صلیبی جلویی (یک نفر پارگی کامل و دو نفر ناکامل)، و دو بیمار آسیب منیسک خارجی دیده شد. در بعضی از بیماران دو مورد از یافته های فوق با هم وجود داشت. در مجموع، 3 مورد آسیب لیگامان طرفی در معاینه فیزیکی، 2 مورد آسیب منیسک در آرتروسکوپی، 3 مورد آسیب لیگامان صلیبی جلویی در هر دو روش بررسی یعنی معاینه فیزیکی و آرتروسکوپی و وجود داشت. در مجموع 36.6 درصد بیماران با شکستگی تنه فمور، آسیب زانو به درجات مختلف داشتند که قابل توجه است و این در حالی است که همه آسیب ها در معاینه فیزیکی زیر بیهوشی مشخص نمی شوند (2 مورد پارگی منیسک).نتیجه گیری: یافته های فوق نشان می دهد در برخورد با شکستگی های تنه استخوان ران باید احتمال زیادی برای آسیب های زانوی همان سمت وجود داشته و در صورت لزوم اقدامات تشخیصی و درمانی مناسب انجام پذیرد.

زمینه و هدف: در مطالعات مختلف آسیب های لیگامانی زانو هم زمان با شکستگی های تنه استخوان ران گزارش شده است. شناخت این آسیب ها برای درمان درست و مشخص نمودن پیش آگهی لازم است. شکستگی استخوان ران به همراه آسیب نسوج نرم زانو مثل لیگامانها چالشی بزرگ در تشخیص و درمان بیماران دچار شکستگی تنه ران محسوب می گردد. هدف از این مطالعه بررسی شیوع آسیب های لیگامانی زانو هم زمان با شکستگی تنه استخوان ران است .مواد و روش کار: در این مطالعه مقطعی از دی ماه سال 83 تا دی ماه 85 تعداد 125 بیمار دچار شکستگی تنه استخوان ران در بیمارستان خاتم الانبیا زاهدان بررسی شدند که در همه بیماران شکستگی استخوان ران در اثر ضربه با انرژی زیاد ناشی از حوادث رانندگی ایجاد شده بود. تمام بیماران پس از ثابت شدن شکستگی در اطاق عمل زیر بیهوشی عمومی مورد معاینات لیگامانی زانو قرار گرفتند .یافته ها: میانگین سنی بیماران 2/26 سال بود و 1/75 درصد از بیماران مرد بودند. از کل 125 مورد شکستگی در بررسی بالینی 39 مورد (2/31%) آسیب لیگامانی زانو دیده شد که مشتمل بر 18 مورد (2/46%) آسیب رباط جانبی داخلی(MCL) ، 12 مورد (7/30%) آسیب رباط صلیبی پشتی (PCL) و 6 مورد (3/15%) آسیب رباط جانبی خارجی (LCL) و 3 مورد (8/7%) نیز آسیب رباط صلیبی جلویی (ACL) بود .نتیجه گیری: یافته های فوق نشان می دهد که در شکستگی های تنه استخوان ران احتمال همراهی آسیب های لیگامانی زانوی همان سمت زیاد است.

پیش زمینه: شکستگی تنه استخوان ران در همه گروه های سنی و با مکانیسم های مختلف دیده می شود. به دلیل نزدیک بودن محل شکستگی با مفصل زانو ـ به عنوان مفصل حد وسط ـ احتمال اختلال در سیستم کنترل وضعیت تعادل بدن وجود دارد و دلیل آن اشکال در ارسال پیام های مناسب از گیرنده های حس عمقی می باشد. هدف از این تحقیق بررسی نوع و میزان اختلال ایجاد شده در وضعیت تعادل بیمارانی بود که دچار شکستگی استخوان ران شده بودند. مواد و روش ها: در این مطالعه 15 بیمار با شکستگی منفرد تنه استخوان ران با میانگین سنی 25.5±4.76 سال که به روش جااندازی باز و ثابت سازی داخلی درمان شده بودند و 15 فرد سالم به عنوان گروه کنترل، که بر مبنای سن، قد، وزن، جنس و شاخص توده بدنی(BMI)  با گروه آزمون جور شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. از هر دو گروه خواسته شد که به ترتیب تصادفی بر روی صفحه گرد متصل کننده نیرو که توانایی انحراف در جهات مختلف را به میزان 20 درجه دارد بایستند و توانایی حفظ ثبات در موقعیت های مختلف ایستادن اندازه گیری شد. شاخص های «محدوده ثبات» (limit of stability index) و «ضریب ثبات» (stability index) نیز با این دستگاه اندازه گرفته شد. یافته ها: شاخص «ضریب ثبات» در کلیه موقعیت های آزمون در دو گروه با یکدیگر اختلاف معناداری داشتند در صورتی که از نظر شاخص «محدوده ثبات» در دو گروه و در کلیه موقعیت های آزمون اختلاف معناداری وجود نداشت. نتیجه گیری: مشکل لنگش بیماران با شکستگی تنه استخوان ران، قرینه نبودن در تحمل وزن روی اندام های تحتانی و به دنبال آن اختلال در ثبات ایستا می باشد. از طرف دیگر عدم وجود اختلاف معنادار در شاخص «محدوده ثبات» دلیل ثابت کننده ای برای سلامت سیستم عصبی ـ عضلانی است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه و هدف: روش استاندارد درمان شکستگی های شفت فمور جااندازی بسته و تثبیت با IM Rod اینترلاک می باشد ولی در اغلب مراکز ارتوپدی کشور ما، به دلیل سختی روشهای موجود و نیاز به تختهای مخصوص اغلب از جااندازی باز که پر عارضه تر از روش جااندازی بسته می باشد، استفاده می شود. با توجه به اهمیت این شکستگیها هدف از این مطالعه ارایه روشی جدید و نسبتا ساده جهت جااندازی بسته این شکستگیها با استفاده از پیچ های شانز می باشد.روش کار: در این مطالعه آینده نگر از نوع Case Series، 30 بیمار با شکستگی شفت فمور، روی تخت رادیولوسنت معمولی و در پوزیشن لاترال، با کمک پیچ های شانز تحت جااندازی بسته و تثبیت با IM Rod اینترلاک قرار گرفتند و بطور متوسط بمدت یک سال پیگیری شدند.نتایج: با این روش در 93.33 درصد موارد جااندازی بسته حاصل شد. متوسط زمان لازم برا جااندازی در 48 ساعت اول 9.23 دقیقه و بعد آن 19.7 دقیقه بود (P<0.05). بین مقدار وزنه برای کشش اسکلتال و زمان جااندازی نیز ارتباط معنی داری وجود داشت، بطوریکه با وزنه 5 کیلوگرم این زمان 19.16 و با حداکثر مقدار مجاز، 10.29 دقیقه بود %13 .(P<0.05). بیماران دفرمیتی والگوس 5 تا 10 درجه، 33% چرخش غیر طبیعی رو به خارج اندام به میزان 5 تا 15 درجه و 37% کوتاهی حداکثر 1 تا 3 سانتیمتر داشتند. میزان عفونت، نیاز به تزریق خون و گرفت استخوانی صفر بود.نتیجه نهایی: استفاده از پیچ های شانز یک روش بسیار کارآمد برای جااندازی بسته شکستگی های شفت فمور بوده و عوارض آن از سایر روشهای جااندازی بسته کمتر و یا مشابه می باشد. در صورت انجام جراحی در 48 ساعت اول یا اعمال کشش اسکلتال به میزان نزدیک به حداکثر مقدار مجاز (15% وزن بدن) موفقیت این روش بالاتر خواهد بود.

پیش زمینه و هدف: دررفتگی خلفی ران با شکستگی سر استخوان ران جزو تروماهای نادر محسوب می شود. از تقسیم بندی جامع شکستگی های استخوان های دراز برای تعیین نوع شکستگی و راهنمای درمان استفاده می گردد. شرح حال: آقای 22 ساله پس از تصادف اتومبیل با دررفتگی خلفی مفصل ران همراه با شکستگی سر استخوان ران تیپ C1-3 مراجعه نمود که اولین مورد از بدو تاسیس دانشگاه علوم پزشکی ارومیه می باشد. بحث: در حین تصادف اگر مفصل ران در وضعیت ادداکسیون و چرخش به داخل باشد در اثر برخورد زانو به داشبورد دررفتگی خلفی مفصل ران پدید می آید اما اگر درجات ادداکسیون و چرخش به داخل کم باشند سر استخوان ران به استابولوم برخورد نموده و باعث ایجاد شکستگی سر استخوان ران دررفتگی خلفی مفصل ران می گردد.

زمینه و هدف: درمان شکستگی های تنه ران همیشه در حال تغییر بوده است. امروزه فیکساتورهای پیشرفته تری برای درمان این نوع شکستگی ها ابداع شده که از جمله این روش ها استفاده از میخ مجرای مرکزی می باشد. این مطالعه به منظور مقایسه نتایج دو روش درمانی جااندازی باز و پلاک گذاری و استفاده از میخ مجرای مرکزی استخوان در شکستگی تنه استخوان ران انجام گرفت.روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی 40 بیمار بستری بالاتر از 16 سال با شکستگی ساده میانی تنه فمور به دلیل ضربه (دو گروه 20 نفری مورد و شاهد) در بیمارستان شهید کامیاب مشهد در سال 1382 مورد مطالعه قرار گرفتند. در گروه مورد درمان جراحی به روش جااندازی باز با پلاک و میخ و در گروه شاهد جراحی با گذاشتن میخ داخل مجرای مرکزی انجام شد. هر دو گروه از نظر سن و جنس یکسان بودند. پیگیری بیماران در مدت 9 تا 14 ماه انجام شد. مشخصات فردی تابع پیگیری و رادیوگرافی کنترل در پرسشنامه جمع آوری و با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی و آزمون های تی مستقل و مجذور کای پردازش شد.یافته ها : از 40 بیمار مورد مطالعه 75 درصد مرد و 25 درصد زن بودند. مدت زمان جوش خوردن بالینی و رادیوگرافیک و میزان تاخیر در جوش خوردن در دو گروه از نظر آماری معنی داری نبود. با توجه به 4 مورد نقص وسیله در گروه پلاک از این نظر تفاوت معنی داری بین دو گروه به دست آمد (P<0.05).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که مدت جوش خوردن بر اساس علایم بالینی و رادیوگرافی و عوارض در دو گروه مورد مطالعه از نظر آماری تفاوت معنی داری ندارد، اما به علت وجود 4 مورد نقص وسیله، استفاده از روش اینترلاک با لاک استاتیک در تمام شکستگی های ران که منع مصرف ندارند، ارجح است.

سردبیر محترم: تحقیقات، نشان می دهد که شکستگی گردن ران در ایران شیوع بالایی دارد (1)، ولی کیفیت زندگی مبتلایان به این عارضه، مورد توجه قرار نگرفته و تحقیقات انجام شده عموما مربوط به کشورهای غربی است.یک مطالعه نشان می دهد که تنها نیمی از مبتلایان به شکستگی گردن ران، پس از یک سال به وضعیت قبلی بازگشته و 43 درصد، توانایی راه رفتن را به دست آورده اند (2). با وجود این، در شروع این مطالعه، تحقیقی که به مقایسه کیفیت زندگی این بیماران با افراد فاقد شکستگی در ایران پرداخته باشد در دسترس نبود. از این رو پژوهشگران برآن شدند که به مقایسه کیفیت زندگی سالمندان مبتلا به شکستگی گردن ران با سالمندان فاقد شکستگی بپردازند. به این منظور یک مطالعه تحلیلی بر روی دو گروه 70 نفره از سالمندان با سن 60 سال و بالاتر انجام شد. گروه اول، شامل افرادی بود که حداقل 3 ماه قبل از مطالعه دچار شکستگی گردن ران شده بودند. گروه دوم، شامل افراد مشابه با گروه اول بود که فاقد شکستگی گردن ران بودند و از میان هم محله ای ها یا بستگان گروه اول انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه EQ5D استفاده شد. همچنین اطلاعات فردی شامل سن، جنس، نحوه زندگی، شغل قبلی و فعلی، تحصیلات، محل زندگی، وضعیت تاهل، میزان درآمد، ابتلا به امراض مزمن و مدتی که از شکستگی می گذشت جمع آوری شد. داده ها با برنامه SPSS و با استفاده از محاسبه میانگین و انحراف معیار و آزمون های کای دو ، تی، آنالیز واریانس و ضریب همبستگی پیرسون تجزیه و تحلیل شد. واحدهای پژوهش، شامل 79 زن و 61 مرد بودند. سن مبتلایان به شکستگی 07/8±5/73 سال و سن سالمندان فاقد شکستگی 48/7±8/72 سال بود. بین دو گروه از نظر سن، جنس، سطح سواد، شغل قبلی و تعداد بیماری زمینه ای، تفاوت معناداری مشاهده نشد (P>0.05) اما بین کیفیت زندگی دو گروه به تفکیک، در اکثر ویژگی های فردی، تفاوت معنادار مشاهده شد (P<0.05).

پیش زمینه: شکستگی استخوان ران از شایع ترین شکستگی ها به دنبال ضربه می باشد و می تواند منجر به عوارض طولانی مدت و ناتوانی وسیع شود. در این مطالعه نتایج درمان شکستگی های تنه استخوان ران به دو روش پلاک گذاری و میله داخل استخوانی قفل شونده به روش باز مقایسه شدند.مواد و روش ها: در یک مطالعه کارآزمایی بالینی، 63 بیمار دچار شکستگی تنه استخوان ران با روش پلاک گذاری و 61 بیمار با روش میله داخل استخوانی قفل شونده در دو بیمارستان آموزشی اهواز مطالعه شدند. میانگین سنی بیماران 31.1 سال (60-15 سال) و مدت زمان پیگیری یک سال بود.یافته ها: میانگین زمان جوش خوردگی در گروه میله گذاری 19.8 هفته و در گروه پلاک 21.6 هفته بود. در گروه میله گذاری 2 مورد عفونت، 5 مورد جوش نخوردگی و 2 مورد نارسایی وسیله؛ و در گروه پلاک گذاری این موارد به ترتیب 10، 5 و 9 مورد بودند. 59 بیمار در گروه میله گذاری و 45 بیمار در گروه پلاک گذاری دامنه حرکتی زانو بیش از 90 درجه بدست آوردند. شایع ترین شکایت در گروه میله گذاری، لنگش در 35 بیمار (%57.4) بود.نتیجه گیری: با توجه به عوارض بالای پلاک گذاری نسبت به میله داخل استخوانی باز در شرایط مساوی و در مواردی که میله گذاری بسته مقدور نمی باشد جهت تثبیت شکستگی های تنه استخوان ران میله گذاری داخل استخوانی باز نسبت به پلاک گذاری ارجح می باشد.